Innerlijk kind

Innerlijk kind en hoe het deel van jou dat stil werd weer mag bestaan

Er zit een meisje in je en heel lang heeft zij geleerd om geen ruimte in te nemen.

Niet omdat ze niets te zeggen had. Maar omdat ze opmerkte dat haar gevoelens niet altijd handig waren. Dat haar vragen niet altijd welkom waren. Dat haar verdriet niet altijd gezien werd. Dat het beter ging als ze meedoende was. Aangepast. Vrolijk wanneer dat hoorde, stil wanneer dat hoorde, vlijtig wanneer dat hoorde.

Heel langzaam ging ze onder en jij, de volwassen vrouw die nu dit leest ging boven haar staan en nam haar werk over.

Dit blog gaat over haar. Niet om je verleden uit te pluizen. Maar om te herkennen wie er in jou nu nog aan het werk is en waarom zij zo moe is geworden.

Wat het ‘innerlijk kind’ eigenlijk is

Het innerlijk kind is een begrip dat in de afgelopen jaren breed bekend is geworden en vaak misverstaan. Het roept beelden op van dramatische scènes, foto-en-kaars-werk, ‘je kleine zelf knuffelen’, regressie-oefeningen.

In mijn praktijk werk ik er anders mee. Stiller. Concreter.

Wat is het innerlijk kind?

Het innerlijk kind is het deel van jezelf dat het kindperspectief, de gevoelens en de overlevingsstrategieën van jouw vroege jaren nog steeds in zich draagt. Geen letterlijk kind, maar een stem of een gevoel dat reageert vanuit een tijd waarin je nog leerde wat veilig was en wat niet.

Anders gezegd: het deel van jou dat ooit besloot wat het moest doen om geliefd, veilig of gezien te worden en dat besluit nooit heeft herzien.

Hoe je herkent dat zij nog aan het werk is?

Je innerlijk kind is niet ergens diep weggestopt. Ze is dichterbij dan je denkt. Vaak werkt ze nog steeds, en hard.

Een paar signalen:

• Je voelt je onverklaarbaar klein bij een autoriteitsfiguur. Leidinggevende, dokter, schoonmoeder.
• Je vraagt je voortdurend af of mensen je leuk vinden, ook in oppervlakkige gesprekken.
• Een opmerking blijft drie dagen hangen, terwijl iemand anders haar al lang vergeten is.
• Je hebt het diepe gevoel dat je je nut moet bewijzen om er te mogen zijn.
• Je voelt je verantwoordelijk voor de sfeer in de kamer.
• Conflict maakt je misselijk, ook als je verstandelijk weet dat je gelijk hebt.
• Je hebt moeite om hulp te vragen, ook bij mensen die je vertrouwt.

Dit zijn geen volwassen reacties. Het zijn kindreacties die meeverhuisd zijn met je leeftijd.

Wat er gebeurde toen ze stil werd

Bij de meeste vrouwen die ik begeleid, gebeurde er niets dramatisch. Geen verwaarlozing, geen mishandeling. Een gezin dat z’n best deed. Ouders die hielden van hun kind. Een veilige plek op papier.

En toch leerde ze ergens, vroeg, dat een deel van haar niet helemaal welkom was.

Misschien werd haar verdriet weggewuifd (‘niet zo aanstellen’). Misschien werd haar boosheid bedreigend gevonden (‘hou daar mee op’). Misschien zag ze dat haar moeder ongelukkig was en besloot ze zachtjes om geen extra zorg te zijn. Misschien werd ze juist heel erg geprezen voor haar zelfstandigheid en leerde ze dat de beloning voor ‘geen last’ enorm was.

Niemand zei het hardop, maar zij hoorde het. Kinderen horen alles. En zij maakte een afspraak met zichzelf: ik pas me aan, dan blijft alles goed.

Die afspraak heeft ze nooit teruggetrokken. Tot nu.

Alles wat zij toen wegstopte, kreeg een plek in je schaduw. Lees ook: Schaduwwerk — wat je weggeduwd hebt om geliefd te blijven

Het verschil tussen ‘verwerken’ en haar weer ruimte geven

Veel vrouwen denken dat innerlijk kind werk betekent dat je dingen ‘uit moet pluizen’. Dat je je kindertijd helemaal opnieuw moet beleven, dat je iedere herinnering moet ophalen, dat je een tijdje verdrietig moet worden over wat er niet was.

Soms gebeurt dat. Maar het hoeft niet het hoofdverhaal te zijn.

In mijn werk gaat het minder om verleden en meer om herkennen. Herkennen welke reacties in jouw leven nu nog van haar zijn. Herkennen wanneer haar stem het overneemt. Herkennen wat zij nodig had, en nog steeds nodig heeft. Niet in je verleden, maar in je leven nu.

Dat is een veel zachter werk dan veel mensen denken. Het vraagt geen catharsis. Het vraagt aandacht. En consequentie. Niet één keer een dramatisch moment, maar duizend kleine momenten waarop je opmerkt dat zij even mag bestaan.

Hoe je contact met haar maakt

Er zijn geen complexe technieken voor nodig. Wel een paar gewoontes die je leert oefenen.

1. Voel waar zij zit.

Vaak heeft je innerlijk kind een specifieke plek in je lichaam. Voor sommige vrouwen is het in hun keel (de stem die niet mocht spreken). Voor anderen in hun borstkas (het verdriet dat geen plek had). Voor weer anderen in hun buik (de angst die er altijd onder zat). Vraag eens: waar in mij voel ik haar?

2. Spreek tegen haar zoals je tegen een echt kind zou spreken.

Niet streng. Niet motiverend. Niet ‘kom op, sterk zijn’. Maar warm en concreet: ‘Ik zie je. Ik weet dat je moe bent. Je hoeft het nu niet meer alleen te doen.’ Het voelt misschien eerst raar, dat is logisch. Maar je systeem reageert er onmiddellijk op.

3. Vraag wat ze nu nodig heeft.

Niet vroeger. Nu. Soms wil ze rust. Soms wil ze een dag waarop ze niks moet. Soms wil ze gehoord worden over iets dat niemand begreep. Soms wil ze gewoon dat jij naast haar komt zitten in plaats van boven haar te gaan staan.

4. Doe geen actie tot je weet wat zij vraagt.

Vrouwen willen het vaak meteen ‘oplossen’. Maar zij vraagt zelden om een oplossing. Ze vraagt vooral om herkenning. Geef die eerst, daarna komt actie vanzelf en helderder.

Wat er gebeurt als ze weer mag bestaan

Vrouwen die contact maken met hun innerlijk kind, voelen vaak twee dingen tegelijk.

Eerst verdriet. Niet om wat er gebeurd is, maar om hoe lang zij geen ruimte heeft gehad. Een soort stille rouw om de jaren waarin ze in haar eentje doorploeterde.

Dan opluchting. Een diep soort thuiskomen. Iets in je systeem dat al jaren op haar tenen liep, mag eindelijk gaan zitten.

En daarna komt er energie vrij. Veel energie. Want het inhouden van dat kind kostte heel veel kracht. Kracht die nu beschikbaar wordt voor andere dingen. Voor wat jij eigenlijk wilt, voor wat jij eigenlijk verlangt, voor wie jij zonder die taak bent.

Hier raakt het innerlijk kind werk aan De Levensenergie Code. Zolang zij vasthoudt wat ooit te zwaar was, kan jouw levensenergie niet vrij stromen. Wanneer zij ruimte krijgt, krijgt jouw kracht ruimte mee.

Tot slot

Je hoeft je innerlijk kind niet te ‘helen’. Ze is niet kapot. Ze heeft alleen heel lang gedaan wat ze dacht dat ze moest doen om geliefd, veilig en welkom te zijn en dat heeft haar uitgeput.

Het werk is niet repareren. Het werk is haar terugroepen. Haar laten weten dat zij niet meer hoeft te zorgen voor de sfeer, de tevredenheid van anderen, of jouw veiligheid. Dat is jouw werk nu en je doet het al, ook als je dat zelf niet altijd voelt.

Zij mag weer kind worden. Speels. Eerlijk. Onhandig soms. Met haar eigen verlangens en haar eigen geluid.

En jij mag eindelijk vrouw worden. Niet meer de aangepaste versie, maar de hele.

Wil je hier samen mee verder?

In een healingsessie maken we ruimte voor het deel van jou dat lang geen ruimte had. Zonder analyse van het verleden wel met aandacht voor wie er in jou nu nog op je wacht. Vaak ontstaat het eerste contact in stilte, niet in woorden.

Voor wie dieper wil werken aan deze terugkeer naar jezelf, is De Levensenergie Code de weg. Vier maanden waarin je systeem stap voor stap mag herstellen wat lang niet meer mocht zijn.

Boek een healingsessie of lees meer over De Levensenergie Code.