Mom burnout

Mom burnout, waarom slapen en zelfzorg alleen niet genoeg zijn.

Je bent niet moe van je kinderen.

Je bent moe van wie je geleerd hebt te moeten zijn. Voor hen, voor je gezin, voor wat een ‘goede moeder’ zogenaamd doet. Van de constante stand-by modus. Van het aanvoelen van iedereen voordat je bij jezelf bent. Van het beeld waarvan je niet eens meer weet wanneer het je werd opgelegd, maar dat ergens diep in jou is gaan wonen.

De wasmand maakt je niet kapot. De vergeten gymtas niet. Het schoolappje van de juf om 21:14 niet.

Wat je sloopt, is dat er in jou geen vrouw meer over lijkt.

Dit blog gaat over die uitputting. Niet over symptomen, niet over tips, niet over ‘meer voor jezelf zorgen’. Maar over wat er in stilte gebeurt in vrouwen die moeder zijn en zichzelf onderweg zijn kwijtgeraakt.

Wat mom burnout eigenlijk is

Mom burnout is een term die de afgelopen jaren breed bekend werd. Soms te gemakkelijk…alsof het simpelweg gaat om ’te druk’ zijn met kinderen. Maar wie het ervaart, weet dat het iets fundamentelers is.

Wat is een mom burnout?

Mom burnout is een staat van diepe uitputting bij moeders die ontstaat door langdurige zelfopoffering, het constant aanvoelen van anderen en het wegcijferen van eigen behoeften. Het is geen reactie op te weinig slaap of teveel taken, maar op het langdurig leven vanuit een beeld van wat een ‘goede moeder’ hoort te zijn.

Het verraderlijke is: het is niet altijd zichtbaar. Veel moeders met burnout-klachten functioneren nog steeds. Ze koken, ze halen op, ze regelen, ze sturen tijdig dat appje terug. Aan de buitenkant lijkt er niks aan de hand. Aan de binnenkant is het lampje al jaren uit.

Waarom slaap, zelfzorg en hulp alleen niet genoeg zijn

Vrouwen die hiermee bij me komen, hebben vaak alles al geprobeerd wat je in een vrouwenmagazine kunt vinden.

Ze nemen ’s avonds even tijd voor zichzelf. Ze gaan wandelen. Ze hebben een mindfulness-app op hun telefoon. Ze proberen yoga. Ze hebben hun moeder of schoonmoeder ingeschakeld voor woensdagmiddag. Soms gaan ze zelfs een weekend weg met vriendinnen.

En toch komt de moeheid terug. Vaak nog dezelfde week.

Hier is waarom: zelfzorg is een pleister. De vraag is niet ‘doe ik genoeg voor mezelf?’. De vraag is: ‘waarom voelt het alsof ik mezelf voortdurend opnieuw moet weghalen om er te kunnen zijn voor anderen?’

Dat is geen praktisch probleem. Dat is een innerlijk probleem. En dat lost een dag op de bank niet op.

De Gouden Kooi van het moederschap

Veel vrouwen zitten in een Gouden Kooi binnen hun moederschap.

Aan de buitenkant ziet alles er goed uit. Lieve kinderen. Een redelijk huis. Een partner die meedoet. Een leven dat te benijden is in de ogen van wie het niet van binnenuit kent.

Maar van binnenuit voelt het anders. Een diep gevoel van ‘wanneer ben ik er weer?’. Een verlangen waar je je voor schaamt…naar stilte, naar alleen-heid, naar een dag waarin niemand iets van je vraagt. Een schuldgevoel om dat verlangen. En vervolgens nog meer geven, om dat schuldgevoel te dempen.

De kooi van het moederschap heeft gouden tralies: de overtuiging dat een goede moeder zichzelf laatst zet. Dat liefde gemeten wordt in opoffering. Dat een vrouw die haar eigen ruimte neemt ‘een slecht voorbeeld’ is.

Geen van deze overtuigingen is van jou. Ze zijn doorgegeven. Via je eigen moeder, via tijdschriften, via Instagram, via een cultuur die nog steeds vrouwen beloont voor het wegcijferen van zichzelf.

De stilgemaakte stem onder de moeder

In iedere uitgeputte moeder zit een vrouw die ergens onderweg is opgehouden met aanwezig te zijn voor zichzelf.

Vaak begon dat niet met het moederschap. Vaak ben je al je hele leven de zorgzame, de aanvoelende, de regelende. Maar het moederschap is een natuurlijke versterker geworden. Een omgeving waarin je oude pleas-patronen volledig getolereerd worden en zelfs aangemoedigd.

Onder de moeder zit nog steeds een vrouw met haar eigen verlangens, haar eigen lichaam, haar eigen ritme, haar eigen geluid. Die is niet weg. Die is alleen heel stil geworden, omdat er geen plek voor haar leek te zijn.

Mom burnout is vaak haar stem. De vrouw onder de moeder die eindelijk hardop zegt: ‘ik ben er nog. En zo gaat het niet langer.’

Hoe je herkent dat het meer is dan moe

Een paar signalen die ik bij moeders zie wanneer het meer is dan moeheid:

• Je vindt nergens meer plezier in, ook niet in dingen die je vroeger leuk vond.
• Je hebt ‘eilanden’ nodig om iets voor jezelf te doen. Alleen als de kinderen weg zijn, voelt het pas écht jouw tijd.
• Je voelt vaker irritatie naar je kinderen dan je zou willen en vervolgens schuldgevoel.
• Je vergeet wat je wilt eten, dragen, doen, je weet alleen nog wat hun zou aanstaan.
• Je hebt ’s avonds geen energie voor je partner en in stilte ook geen verlangen.
• Je voelt iets schrijnends, een soort verdriet, als je naar foto’s van jezelf van tien jaar geleden kijkt.
• Je weet niet meer wie je bent buiten ‘mama’.

Dit is geen falen. Dit is een uitnodiging.

Wat begint te helpen

De weg eruit ligt niet in nog beter regelen, slimmer plannen, of strenger zelfzorg-routines volhouden. Hij ligt ergens anders.

1. Onderscheid liefde van compulsie.

Niet alles wat je voor je kinderen doet, is liefde. Sommige dingen zijn compulsie. Dat wat je doet om angst, schuld of het ‘beeld’ te dempen. Dat onderscheid maken is geen kil werk. Het is bevrijdend. Liefde mag overblijven. Compulsie mag wegvallen.

2. Voel waar je vrouw onder gaat.

Niet alles van je leven hoeft anders. Maar er moet weer iets ademen wat van jou is. Een gewoonte, een uur, een ruimte, een mens, een vorm van bezig zijn die niet draait om de zorg voor anderen. Begin klein. Heel klein.

Vaak begint dat ademen bij je eigen ritme. Lees ook: Cyclisch leven — waarom tegen je natuur leven je energie kost

3. Stop met het beeld bewaken.

Veel energie gaat zitten in de schijn ophouden. Dat je het allemaal aankunt, dat het goed gaat, dat er niets is. Geef dat op. Niet meteen voor de hele wereld. Wel voor jezelf. Erken hoe het écht is. Eerlijkheid naar binnen is waar herstel begint.

4. Doe dit werk niet alleen.

Dit is geen probleem dat je in je eentje oplost. Niet omdat je niet sterk genoeg bent maar omdat de patronen waarin je vastzit te oud en te ingebed zijn voor zelfanalyse. Een sessie, een traject, iemand die je systeem kent. Je hoeft hier niet doorheen te vechten in stilte.

Tot slot

Je bent geen mindere moeder als je uitgeput bent. Je bent een vrouw die te lang heeft proberen te voldoen aan een beeld dat niemand kan volhouden.

Je kinderen verliezen niets als jij weer een vrouw wordt. Ze winnen. Ze zien wat het is om jezelf serieus te nemen. Ze zien hoe je grenzen trekt zonder schuldgevoel. Ze leren dat liefde en zelfopoffering niet hetzelfde zijn.

Het mooiste dat je je kinderen kunt geven, is geen extra inzet. Het is jouw aanwezigheid. En aanwezigheid kan alleen vanuit een vrouw die er is en niet alleen voor hen, maar ook voor zichzelf.

De goede moeder is een kooi. De aanwezige vrouw is een geschenk.

Wil je hier samen mee verder?

In een healingsessie maken we ruimte voor de vrouw onder de moeder. Niet door je leven te analyseren maar wel door eerlijk te kijken naar wat al jaren wacht in jou om weer aandacht te krijgen. Vaak komt er meer los dan vrouwen verwachten.

Voor wie dieper wil werken aan de terugkeer naar zichzelf, is De Levensenergie Code de weg. Vier maanden waarin je leert luisteren naar wat in jou leeft. Niet meer alleen wat je gezin van je vraagt.

Boek een healingsessie of lees meer over De Levensenergie Code.