Verlangens 

Verlangens. De tweede pijler van De Levensenergie Code

Vraag een vrouw die in de Gouden Kooi zit wat ze wil en kijk hoe lang het stil blijft.

Het is niet dat ze het niet weet. Het is dat ze het al zo lang niet meer heeft toegestaan, dat het antwoord ergens diep in haar lichaam is gaan slapen. En als het al naar boven komt, komt het in vermomming. Als verlangen voor een ander, als plan voor later, als alles behalve dat ene echte.

Dit is de tweede pijler van De Levensenergie Code: verlangens serieus nemen. Niet als luxe, maar als kompas.

Want zonder contact met wat je werkelijk wilt, weet je systeem niet waar het zijn kracht voor moet inzetten. Het loopt maar het loopt nergens heen. En dat is precies waar uitputting zich verstopt.

Wat een verlangen is en wat het niet is

Verlangens zijn niet hetzelfde als doelen. Ze zijn geen verlanglijstje van wat je nog wil bereiken voor je vijftigste. Het is ook geen impuls. Niet die taart, niet die schoenen, niet die laatste reis op booking.com om elf uur ’s avonds.

Verlangens zijn iets stillers. Iets fundamentelers.

Wat zijn verlangens binnen De Levensenergie Code?

Verlangens zijn de stille fluisteringen van wat er in jou leeft. Los van wat er hoort, wat handig is of wat van je verwacht wordt. Het is geen luxe en alles behalve egoïsme. Ze zijn het kompas dat aanwijst waar je levensenergie heen wil stromen.

Een verlangen vraagt: wat wil dit leven nog van mij? Niet: wat staat er nog op mijn lijstje.

Waarom verlangens bij sterke vrouwen verdwijnen

Als kind wist je het nog. Niet omdat je toen wijzer was, maar omdat je gevoel nog niet was bewerkt.

Je wilde dat boek. Je wilde naar buiten. Je wilde dat een bepaald iemand naast je kwam zitten. Klaar. Zonder uitleg.

Wat er daarna gebeurde, gebeurde langzaam en zonder dat iemand het slecht bedoelde. Je bent gaan filteren.

Eerst: Past dit? Mag dit? Komt dit goed uit? En na verloop van tijd: doe ik niet te moeilijk? Ben ik niet ondankbaar? Is dit niet egoïstisch?

Iedere keer als een verlangen door zo’n filter kwam en er niet voorbij raakte, leerde je systeem iets. En het is een snelle leerling. Na een paar jaar van filteren weet je systeem: niet meer voelen. Dat scheelt energie.

En dan zit je daar. Functioneel. Sterk. Aanwezig op papier. En leeg op een plek die je niet kunt aanwijzen.

Drie soorten verlangens die je waarschijnlijk negeert

In mijn praktijk zie ik dat verlangens zich vooral op drie plekken verstoppen.

1. Lichamelijke verlangens.

Naar slaap. Naar stilte. Naar aanraking. Naar een hele dag niets hoeven. Vaak de eerste die je negeert, omdat ze ‘niet productief’ zijn. Maar ze zijn de eerlijkste signalen die je krijgt. Je lichaam vraagt nooit iets wat niet klopt.

2. Relationele verlangens.

Naar diepere gesprekken. Naar minder mensen om je heen. Naar een vriendschap die ergens over gaat. Naar meer afstand tot iemand die alleen kost. Vaak verzwegen omdat ze ongemakkelijk zijn voor de mensen om je heen en omdat je zelf bang bent voor wie je bent als je deze verlangens hardop maakt.

3. Zielsverlangens.

Naar werk dat ergens over gaat. Naar een leven dat groter aanvoelt dan dit. Naar een vorm van bezig zijn waar je ’s avonds niet leeg van wakker wordt. Vaak verstopt onder de zin ‘wees nou tevreden, je hebt het zo goed’.

Geen van deze verlangens is dramatisch. Geen van deze verlangens vraagt om radicaal alles op te geven. Maar ze hebben wel allemaal hetzelfde nodig: gehoord worden. Niet opgelost, niet verklaard, niet weggeredeneerd. Gehoord.

Hoe je leert luisteren naar wat in jou leeft

Verlangens komen niet vanzelf bovendrijven. Niet omdat ze er niet zijn maar omdat je geleerd hebt ze niet toe te laten.

Het terugvinden gaat in lagen. Eerst hoor je niets. Dan hoor je twijfels: ik weet het niet, ik ben tevreden, het is allemaal goed. Dan hoor je vermomde verlangens: dingen die je graag voor iemand anders wilt. (Vaak zijn dit verlangens van jou, alleen vertaald naar iemand anders zodat ze veilig genoeg zijn om uit te spreken.)

En dan, langzaam, komen de stille verlangens. Iets in je dat zachtjes zegt ‘ik wil eigenlijk…’. Vaak voel je het sneller in je lichaam dan dat je het kunt benoemen…een tinteling, een diepe zucht, tranen die er ineens zijn zonder reden.

Vraag jezelf niet ‘wat wil ik?’. Dat is een gesloten vraag. Je hoofd geeft het keurige antwoord dat het altijd al gaf.

Vraag in plaats daarvan:

• Wat zou ik doen als niemand zou oordelen?
• Welk verlangen zou ik meteen toegeven als ik wist dat ik er niet voor afgewezen werd?
• Welke wens schrijf ik telkens af voor iemand anders, in plaats van voor mezelf?
• Wat doe ik niet meer wat ik vroeger gewoon deed, omdat het mij blij maakte?

Deze vragen schrijven anders. Ze gaan onder je verstand door. En het antwoord komt zelden in zinnen. Vaker in beelden, in een herinnering, in een gevoel dat opeens een naam heeft.

Wat verlangens losmaken in je lichaam en leven

Op het moment dat een vrouw haar verlangens weer serieus durft te nemen, gebeurt er iets opvallends. Niet meteen in haar leven. Eerst in haar lichaam.

Ze ademt dieper. Haar schouders zakken. Haar ogen worden zachter. Er komt iets terug in haar stem dat heel lang weg was en daarna komt het in haar leven. Maar anders dan ze dacht.

Vrouwen verwachten vaak dat het toelaten van verlangens leidt tot grote keuzes. Scheiden, ontslag nemen, emigreren. Soms gebeurt dat. Vaker gebeurt iets veel mooiers en veel rustigers.

Ze gaan kleinere dingen anders doen. Ze leggen de telefoon eerder weg. Ze zeggen ‘nee’ op uitnodigingen die hen geld noch energie opleverden. Ze beginnen weer met iets dat ze al jaren stiekem misten. Pianospelen, schilderen, lange wandelingen, een boek tot middernacht. Ze plannen een dag waarop niemand iets van ze mag, en ze schamen zich er niet meer voor.

Levensenergie keert terug. Niet via een groot plan. Via duizend kleine ja’s tegen jezelf.

Tot slot

Verlangens zijn niet gevaarlijk. Ze zijn niet egoïstisch. Ze zijn alleen oneerlijk gemaakt door een cultuur die vrouwen leerde dat verlangen iets verdachts is. Iets dat netjes moet blijven. Iets waar je je voor mag verontschuldigen.

Maar dat klopt niet.

Verlangens zijn levensenergie die richting wijst.

Zonder verlangens weet je systeem niet waar het zijn kracht voor moet inzetten. Het loopt maar het loopt nergens heen. Dat is waar uitputting zich verstopt, en dat is waarom méér rust alleen niet helpt.

Durf opent de poort. Verlangens wijzen de weg. Daarna komt de mentale ruimte om die weg ook werkelijk te gaan en dat is de derde pijler.

Wil je hier samen mee verder?

In een healingsessie maken we ruimte voor wat er in jou leeft, maar nog niet hardop gemaakt is. Zonder oordeel, zonder advies, zonder plan. Wel: een plek waar je verlangens veilig hardop mogen worden.

Voor wie dieper wil. Vier maanden 1:1 werken met alle vier de pijlers, in een eigen ritme en met persoonlijke begeleiding is De Levensenergie Code de weg.

Boek een healingsessie of lees meer over De Levensenergie Code.